آبان نوشت

نظرات را منتشر نمی کنم :)

بایگانی
آخرین مطالب

به گمانم هشت، نه ساله بودم، دانش آموزی غریب و گیر افتاده در جایی که صبح تا عصر کودکی مرا می‌بلعید و هیچم نمی‌داد جز اندکی دانش ابتدایی و بسیاری اضطراب. 
صبح‌ها غمگین می‌رفتم و عصرها خسته برمی‌گشتم. 

 

آن روزهای کودکی من در دهه‌ای سپری می شد که الان بعد سالیان، می‌فهمیم چه سیاه و دردناک و پر تنش بوده و ما 
در کودکی مستورمان جز غباری از خستگی مادر پدرمان، چیزی از آن درنیافتیم . 

 

حجاب سفت و تنگی روی موهای نورس و شاداب و کودکانه ما می‌بستند ... یک کلاه پارچه‌ای بود و مقنعه‌ای روی کلاه! 

یک روز ظهر که بی‌تاب خانه و آغوش مادرم بودم و حجاب بر من تنگ آمده بود، کلاه را برداشتم و فقط مقنعه را سرم کردم 
انبوهی از موهای سرگشته سیاه توی صورتم آمده بود و من از سایش موها، روی صورتم سخت حظ می بردم!


عصر که به کوچه هدایتمان کردند تا سوار سرویس شویم، در آینه‌ی ماشین جیپ پارک شده‌ای در کنار در مدرسه، خودم را دیدم و برای اولین بار خودم را نگاه کردم!
با آن هاله‌ی سیاه براق توی صورتم، چه قشنگ و ساده و خاص بودم انگار!

 

یادم هست که آن روز چند دقیقه‌ای به تصویر خودم در آینه‌ی جیپ خیره شده بودم و کیف می‌کردم! 

 

همان روز چیزی را فهمیدم که همین تازگی بلدم روی آن تحلیل بگذارم!

شاید خیلی چیزها را بشود از نگاه دیگری تماشا کرد، کمی تغییرش داد، معنایش کرد حتی 
و زیبایی‌هایش را هم دید. 

 

 

سال‌ها بعد اوایل سی سالگی، 
وقتی بالغ بودم و تجربه زیسته‌ی لااقل ده سال استقلال را داشتم 
ولی خسته و در هم شکسته و بی‌جان بودم و خیلی بیش از سنم زندگی کرده بودم،
باز خودم را در آینه‌ی دیگری دیدم ... آینه‌ی نگاه تو. 


و باز حیرت کردم که این منم؟
ایستادم و خودم را تماشا کردم،
چه زیبا، قوی و توانا دیده می‌شدم،
گویی زنی دیگر در آینه به چشمانم نگاه می‌کند. 

 

زنی که گاهی خسته می‌شود و  گاهی دل‌شکسته‌ست
اما هنوز با لبخند چشم در چشمم دوخته و مرحبایم می‌گوید.

 


 

۰ نظر ۱۱ اسفند ۹۹ ، ۱۵:۰۶
آبان دخت

 

هنوز،
هربار ... بی ردخورد هربار

شگفت زده می‌شوم که چه بسیار قلبم برای دوست داشتنش کم می‌آورد!

 

تو گویی پیش از دل، دلدار داشته‌ام

و

پیش از چشم، نگاه!

۰ نظر ۱۳ بهمن ۹۹ ، ۱۴:۰۷
آبان دخت

گاهی می گذارمش توی جعبه‌ی خاتم ِ روی میز آرایش و درش را می‌بندم.

گاهی لای دیوان حافظ می‌گذارمش و حافظ را می‌سُرانم طبقه‌ بالای کتابخانه تا سهل الوصول نباشد!

گاه شانه‌اش می‌کنم و جلوی آینه به بلندایش لبخند می‌زنم و حتی قربان صدقه‌ی خودم می‌‌روم!

گاه. به آن شکر و قهوه می‌زنم و در شیر حلش می‌کنم.

گاه می‌بافمش توی گیسوانم و سفت سنجاقش می‌زنم بالای سرم!

گاه در سلااام بلند بالایی جایش می‌دهم، لبخندی وصله‌اش می‌کنم و هدیه‌اش می‌دهم.

گاه با پیاز داغ و ادویه تفتش می‌دهم و بوی مطبوعش آشپزخانه را پر می‌کند.

گاه قایمش می‌کتم در جیب مخفی کیفم و هر بار که از خانه بیرون می‌روم، با سرانگشتم یواشکی لمسش می‌کنم که مطمئن شوم همراهم است.

گاه با آرد و شکر و کاکائو آن‌قدر همش می‌زنم تا دیگر خودش نباشد، در فر می ‌گذارمش و عصر که شد با چای روی میز می‌آورم و در برق چشم بقیه می‌بینمش! 

 

 

امید را می گویم!

 

امید را کف دستمان قایم کنیم، مبادا در این وانفسا بشکنیم.
 

۰ نظر ۱۳ دی ۹۹ ، ۱۲:۲۱
آبان دخت

من برزخ را خیلی خوب می‌شناسم.
سال ها ساکن برزخ بوده ام، اصلا حق آب و گل دارم. 


من بلدم که گاهی در برزخ ... حوالی چهارشنبه ها یا گاهی در کمرکش نفس گیر هفته،  پنجره ای رو به بهشت باز شود،

نسیم خنک بوزد توی صورتت و چشمانت از طرب نمناک ‌شود.


سال‌هاست هر صبح و هر شام صدایی دست خیالم را می گیرد و بهشت را نشانم می‌دهد ولی باز برمیگردم در برزخ، خانه‌ام!
من سال‌هاست بین بیم و امید بین شب و روز، جایی در گرگ و میش ترسناک دم صبح که انگار هزار سال طول می کشد تا صبح شود،  نفس می کشم ...  

گاهی می‌ترسم، گاهی دلتنگ برای صبح؛ گاهی مردد برای رجعت به شب، گاهی دلسرد و گاهی پر ذوق.


زندگی نیست شاید ...  گذران روزهاست مثل مهاجری که با ویزایی در دست و چمدان بسته و وسایل فروخته در خانه ای خالی به انتظار روز پرواز، روزها را سپری می‌کند.
 حالا تو بگو در این روزهای انتظار کتابی هم می‌خواند، دوستی را هم می‌بیند، با فیلمی می‌خندد و با شیرین زبانی کودکی هم ذوق می‌کند،

ولی هنوز در اینرسی ماندن و نرسیدن زمان رفتن است که مانده!


من برزخ را خوب بلدم و حالا دیگر خوب می دانم این برزخ خودخواسته است!


قبل‌تر ها تصور می کردم مرا دستی در گرگ و میش نگه داشته و نیرویی اهرمنی غیر از من سرنوشتم را کنترل می کند. 
الان اما باور دارم که اگر قرار است جوجه ای متولد شود باید تخم مرغ را از درون بشکند. 


چرا مرز بین تصمیم به دویدن به سوی نور و یا حتی غرق شدن در شب تا انجام تصمیم را این قدر کش می دهم؟

اینقدر سخت می گیرم تا صبح غروب کند و شب به نهایت ظلمات برسد و حتی برزخ هم کبود شود؟ 


 

۰ نظر ۰۳ آذر ۹۹ ، ۰۹:۵۲
آبان دخت

انگار آب سرد بر سرم ریخته باشند و همان طور که آب از سر و مویم می چکد نگاهم، مژه هایم، گوشه های لبهایم یخ زده باشد. 
انگار دست هایم ناغافل از بازو جدا شده باشند و افتاده باشند کف آسفالت ترک خورده‌ی جلوی بیمارستان آتیه.

انگار همه چیز دور و برم از حرکت ایستاده باشد ... ماشین ها، آدم ها، صداها.

لحظه ی ناخوبی بود آن وقت که لب های عزیز تو شروع به گفتن کرد. 

 

تا صبح راه رفتم، تا صبح مسخرگی دنیا را فحش دادم

و امروز صبح هنوز زنده ام و هنوز مجبورم روی پاهایم راه بروم، لباس کار تنم کنم، به مردم لبخند بزنم، تحلیل کنم، جلسه بروم، زندگی کنم.

 

دیشب برای چندمین مرتبه در دوسال اخیر از سخت جانی‌ام متحیر شدم، من جان از کجا قرض می‌گیرم و باز زنده می مانم و باز نفس راه خود را پیدا می‌کند؟


صبح هنگام ...  راه رفتم، راه رفتم و راه رفتم ...

خودم و جهانم را نوازش کردم. 


دلبرک دل‌نواز کوچکم قویتر از این ضربه هاست.

او می‌تواند.

با هم می توانیم.

باید بتوانیم. 

 


 

۰ نظر ۰۵ اسفند ۹۸ ، ۱۰:۴۶
آبان دخت

بیدار که شدم بازوانش، پذیرا و دعوت کننده در برم گرفته بودند و بازدمش موهای پس‌سر و گردنم را 
می‌رقصاند. 

یادم افتاد که جغرافیای امن آغوشش، تاریخ صعب پشت سر را چنان به فراموشی سپرده که گویی
انسان امروز، پدران نخستین‌ش را ... .

چشمانم را باز بستم و خودم را بیش‌تر سُر دادم در فضای اثیری بین سینه و دستانش.


هیس ... کسی مرا بیدار نکند!



 
۰ نظر ۰۷ ارديبهشت ۹۸ ، ۱۳:۳۲
آبان دخت

تا نشست کنارم ناگهان از درد جابجا و نیم‌خیز شد، گفت دیسک کمر دارد؛ 

دیسک کمر ِمزمن .

 

همه ی ذهنم پر شد از کلمه ی مزمن! دردِ‌مزمن!

 

فکر کردم، همه ی آنهایی که درد مزمن را تجربه کرده اند، لابد می دانند که درد مزمن، دیگر درد نیست، یک تکه از خود ِ آدم است!

 

مثل دستانت، وقتی داری ایستاده با کسی حرف می زنی و نمی دانی کجا نگهشان داری؛ توی جیبت؟ تکیه به کمرت؟ یا آویزان؟

 

مثلِ چربی کمر زنی که در لباس شب تنگ، توی ذوق می زند!

 

مثلِ ‌زخمی در گردن که با موهایت می پوشانی‌اش!

 

مثلِ اتاق خواب ِ‌آشفته که درش را رو به هال می بندی!

 

دردی مزمن ... که تا هستی، هست.



پ.ن: سه ماه گذشت. سه ماه؟ انگار سی ماه گذشته.

 

۰ نظر ۱۵ بهمن ۹۷ ، ۱۵:۰۳
آبان دخت


انگار ترانه نفست بر گردن و لاله گوشم، در حالی که انگشتانت هنرمندانه بر ساز خیالی پشتم زخمه می‌زنند،

یکی از آن تصویرهایی‌ست که هر جا یادم بیفتد، لبخند وسیعی بر چهره‌ام نقاشی می‌کند 

و صد ساله هم که باشم نوجوانی بی امان و چونان اسب رم کرده در یاخته‌هایم می تازد!




۰ نظر ۱۴ بهمن ۹۷ ، ۱۰:۴۱
آبان دخت


دلم برای دستانت تنگ شده، 

برای شیوه‌ی قلم به دست گرفتن‌ات،

برای شعر از بر خواند‌ن‌ات، 

برای ابرو بالا انداختن‌ات به وقت حظ، 

برای آن‌وقت‌ها که به داشتن ما پز می‌دادی، 

برای اغراق شیرینت وقتی از ما سه تا تعریف می‌کردی، 

برای قد بلندت، برای شانه‌هایت،

برای قدم‌های سریعت، 

برای نگاه عاشقانه‌ات وقتی قرمز می‌پوشیدم، 

برای سلام‌های بلندت، 

برای حظی که از شنیدن صدای مرضیه می‌بردی، 

برای هدیه‌ی ناغافل خریدن‌هایت برای مامان،

برای یک عمر عاشقانه زندگی کردن‌ات، 

برای امیدی که به بهبود اوضاع جهان داشتی،

برای شور زندگی‌ات،

برای لبخند کجکی‌ات وقتی می‌خواستی خیلی هم پررو نشوم،

برای این‌که برایت حافظ بخوانم و بگویی: به به،


برای همه چیزت، همه کارهایت...

آخ بابا ...


پ.ن: یک ماه گذشت.


۰ نظر ۱۴ آذر ۹۷ ، ۱۳:۴۲
آبان دخت


دلم یک دوست جانی می‌خواهد که مهاجرت نکرده باشد،

جلسه‌ی مهم با فلان کله گنده نداشته باشد،

کشیک نباشد،

باردار نباشد،

شوهرش به ابرقوی سفلی منتقل نشده باشد،

بچه‌اش تب نداشته باشد،

همین پس‌فردا دفاع تز دکترایش نباشد،

کلنگ از آسمانش نباریده باشد.

یک همچنین وقتی که من چند روز مانده به تولدم اینهمه طبقه‌بندی‌نشده و درهم‌ریخته و درنطفه‌خفه‌شدهام،

بیاید برویم کنجی، دور از هیاهو ...

و من حرف بزنم و بغض کنم و پلک بزنم که اشک‌هایم نریزد 

و چانه‌ام مثل بچه‌های کتک‌خورده از گریه‌ای که پنهان می‌کنم بلرزد 

و هی بگویم عجیب است. نمی‌دانم چرا اخیرا اینهمه حساس شده‌ام، 

اما بدانم و او هم بداند و قضاوت نکند و حرف نزند و نگران نشود.

و انقدر به عقلم ایمان داشته باشد که بفهمد هرچه می‌گویم فقط فروخورده‌های این یکی دو سال است و هیچ ارزش قانونی دیگری ندارد و قرار نیست مبنای هیچ دیوانگی‌ای باشد.

بداند روزگارم آن‌قدر سخت و در هم تنیده و دشوار هست که نصیحت نکند و راه‌کار ندهد و فقط دستانم را بگیرد و گوش کند.

۰ نظر ۲۹ مهر ۹۷ ، ۲۲:۴۹
آبان دخت